Calefacción central: como repartir o gasto de xeito xusto

En moitas comunidades con calefacción central o recibo repártese por coeficiente de participación: cada vivenda paga unha porcentaxe fixa do gasto total, acenda ou non o radiador. Durante anos pareceu o normal. Hoxe é unha das discusións que máis se repiten nas xuntas.

Por que acaba habendo liorta

O problema non é que uns sexan egoístas e outros friorentos. É que no mesmo edificio conviven situacións moi distintas.

• Quen vive alí todo o ano, teletraballa ou ten nenos pequenos e a casa quente de outubro a abril.
• Quen pasa fóra media tempada, ten o piso como segunda residencia ou directamente baleiro.
• Quen está nun baixo, nun ático ou na fachada norte e precisa o dobre de radiador para estar igual de a gusto que o veciño do segundo interior.

Sen datos de consumo, a conversa é de percepcións: "eu case non a poño" fronte a "pois eu paso frío igual". Ninguén pode demostrar nada e a xunta atáscase ano tras ano.

Que son os repartidores de custos

Son aparellos pequenos que se colocan en cada radiador e estiman canta calor emitiu ao longo da tempada, a partir da temperatura do radiador e do ambiente. En instalacións nas que a distribución o permite, en lugar de repartidores instálase un contador de enerxía por vivenda, que é máis preciso.

Convén explicar ben unha cousa na xunta: os repartidores non miden euros nin quilovatios exactos por piso, senón unidades de reparto. Ao final da tempada súmanse todas as lecturas do edificio e o gasto real de combustible repártese en proporción a elas.

E as válvulas termostáticas

Van en cada radiador e permiten fixar unha temperatura por estancia; cando se acada, pechan o paso da auga quente. Sen elas, o repartidor mide, pero o veciño non ten un xeito cómodo de consumir menos. Por iso adoitan formularse xuntas: unha mide e a outra dá o mando.

Como cambia o reparto

O recibo pasa a ter dúas partes:

• Unha parte común, que se segue repartindo por coeficiente: mantemento, sala de caldeiras, revisións, perdas de calor das tubaxes, consumo das zonas comúns.
• Unha parte variable, segundo o que consumiu cada vivenda.

Convén deixar clara a parte común desde o primeiro día, porque a sorpresa típica é a de quen pensaba que, ao non acender, pagaría cero. Non funciona así: a instalación mantense aínda que non a uses, e a calor dos pisos veciños atempera o teu.

Que peso ten cada parte non é unha decisión libre de todo. Pedídelle á empresa mantedora ou a un técnico que vos diga que establece a normativa vixente para o voso caso, e deixádeo por escrito na acta.

Antes de decidir, mirade a normativa de hoxe

En España hai regulación sobre a individualización do consumo de calefacción en edificios con instalación central, con supostos nos que é obrigatoria e outros nos que non se aplica, por exemplo cando tecnicamente non é viable. As condicións cambiaron varias veces, así que non vos fiedes do que se comenta no portal: pedide un informe técnico que diga que se aplica ao voso edificio agora mesmo e gardádeo.

Que convén falar na xunta

• Orzamentos comparados de dúas ou tres empresas, co desglose de aparellos, instalación, posta en marcha e a cota anual de lectura e reparto. Esa cota é recorrente e esquécese con facilidade.
• Como se paga: derrama única, fondo de reserva ou reparto en varios meses.
• Que aforro é razoable agardar no voso edificio concreto. Pedide unha estimación por escrito ao instalador, non unha porcentaxe de folleto: depende do illamento, da zona e do uso que fagades.
• Unha simulación por vivenda: como quedaría o recibo da última tempada co novo reparto. É o que máis tranquiliza e o que evita a sensación de que uns gañan e outros perden.
• Os casos difíciles: baixos, áticos, peores orientacións, pisos baleiros. Mellor decidir antes se se corrixe algo e como.
• Quen le os aparellos, cada canto e como se comunica o consumo a cada veciño. Informar durante a tempada evita discusións ao pechala.
• Que se fai se alguén non permite a instalación ou a lectura. Acordade o criterio antes de que pase.

Con repartidores ou sen eles, boa parte da tensión desactívase cando cada veciño pode consultar pola súa conta o que consome, o que se acordou na xunta e en que se vai o diñeiro da comunidade. Telo todo nun mesmo sitio e sempre á man é xustamente para o que usamos Dommiva, e aforra moitas conversas incómodas no ascensor.