O fondo de reserva: canto esixe a lei e para que serve de verdade

O fondo de reserva é obrigatorio, ten un mínimo marcado pola lei e é, probablemente, a ferramenta que máis desgustos evita a unha comunidade. Tamén é a que peor se entende.

Que di a lei

A Lei de Propiedade Horizontal obriga a constituír un fondo de reserva que non pode ser inferior ao 10% do último orzamento ordinario da comunidade. Dótase coas achegas dos propietarios e forma parte do orzamento, non é un extra opcional.

Para que serve

Para atender obras de conservación, reparación e rehabilitación do edificio. Tamén se pode destinar a subscribir o seguro do inmoble ou un contrato de mantemento permanente.

Dito claro: é o colchón que evita que cada imprevisto se converta nunha derrama.

Por que case ningunha comunidade o ten ben

Porque o 10% é un mínimo, non un obxectivo. Nun edificio con ascensor, con certa antigüidade ou con instalacións que envellecen, ese mínimo queda moi curto fronte ao que custa unha reparación seria.

E porque cando o fondo se usa, moitas comunidades non o volven dotar. Un fondo gastado e non reposto é un fondo que non existe.

O que marca a diferenza

• Dotalo por riba do mínimo se o edificio o pide. Subir un pouco a cota mensual doe moito menos ca unha derrama de golpe, e é exactamente o mesmo diñeiro repartido no tempo.
• Telo nunha conta identificable, non confundido coa tesouraría do día a día.
• Repoñelo despois de usalo, coa mesma naturalidade coa que se usou.

E un xeito sinxelo de formulalo na xunta

En vez de discutir unha porcentaxe abstracta, poñede sobre a mesa o que custa de verdade o que vos pode tocar: unha reparación de cuberta, unha substitución de maquinaria de ascensor, unha fachada. Cando a xente ve a cifra real, a conversa sobre o fondo de reserva cambia por completo.