Instalar un ascensor onde nunca o houbo: maiorías, custo e quen paga

É a obra que máis divide un edificio e a que máis vida lle cambia a quen vive nun cuarto sen ascensor. Convén chegar á xunta cos números e a lei claros.

A maioría necesaria

Aquí está a sorpresa que case ninguén espera: se a instalación se pide para garantir a accesibilidade dunha persoa maior de 70 anos ou con discapacidade que viva ou traballe no edificio, e o custo repercutido non supera doce mensualidades ordinarias, a comunidade está obrigada — non fai falta nin votalo.

Fóra dese suposto, abonda a maioría de 3/5 de propietarios e cotas, non a unanimidade. E os que voten en contra quedan igualmente obrigados a pagar.

Canto custa de verdade

Un ascensor en oco de escaleira nun edificio de 4 plantas móvese entre 40.000 e 70.000 €, segundo se hai que ocupar patio, tocar cimentación ou refacer a escaleira. Súmalle proxecto, licenza e dirección de obra.

«Eu vivo no baixo, non o uso»

O argumento sae en todas as xuntas. A resposta é que o ascensor é un elemento común e págase por coeficiente, úseo un ou non — agás que os estatutos digan expresamente outra cousa. E hai un dato que adoita calmar o debate: instalalo revaloriza tamén os baixos, porque revaloriza o edificio enteiro.

Si é certo que moitas comunidades pactan un reparto menos gravoso para os baixos. É perfectamente legal se se acorda, pero require o acordo, non abonda con reclamalo.

As axudas cambian a conta

As subvencións de accesibilidade e rehabilitación cobren porcentaxes importantes, e en moitos casos o propietario pode ademais deducirse parte na renda. Antes de votar, que alguén mire que hai aberto na túa comunidade autónoma: pode cambiar o resultado da votación.

A orde que evita o desastre

Tres orzamentos comparables, visita técnica previa de cada empresa, e nada de asinar na propia xunta. A decisión tómase en xunta; o contrato asínase despois, lido con calma.