Previr a morosidade: o sistema que a corta antes de que exista

Reclamar débedas funciona (contámolo noutra guía). Pero mellor ca reclamar ben é ter pouco que reclamar.

Como nace un moroso crónico

Case nunca con maldade: un recibo devolto que ninguén reclama → segundo mes que "xa o pagarei xunto" → terceiro con vergoña de preguntar canto vai → sexto mes no que a cifra xa asusta e se instala a evitación. A débeda medra no silencio.

O sistema preventivo (todo automático ou case)

1. Emisión puntual e regular: a cota que chega o mesmo día cada mes págase coma a luz. A que chega "cando o presidente pode", non.
2. Visibilidade inmediata: cada veciño pode ver o seu estado ao momento. Sen cartas anuais sorpresa.
3. Reacción en 7 días ao primeiro impagamento: mensaxe amable e automática de facto. Non é presión: é que o silencio non se instale.
4. Facilidades temperás: ao segundo mes, ofrecer fraccionar proactivamente. O bache existe; que non se faga cráter.
5. Trato idéntico para todos: a morosidade florece onde hai favoritismos ("a el non lle din nada").

O indicador que hai que vixiar

Non o total debido: a antigüidade da débeda máis vella. Débeda de 30 días é xestión normal; de 90, un aviso; de 180, un fracaso do sistema (non do veciño).

O resultado esperable

As comunidades con este sistema conviven con impagamentos puntuais do 2–5% que se resolven sós — e non coñecen o moroso de tres anos. A diferenza non é a sorte cos veciños: é que aquí o silencio nunca dura seis meses.