Praktijkgeval: de chronische wanbetaler die uiteindelijk betaalde

Een typisch geval: een VvE van negen woningen, één eigenaar heeft € 2.640 opgebouwd (bijna drie jaar bijdragen). Brieven worden genegeerd; op vergaderingen belooft hij en komt hij niets na. De VvE is verdeeld tussen "die arme man" en "we worden voor de gek gehouden".

De fout van de eerste twee jaar

Alles mondeling: herinneringen in de gang, beloftes op de vergadering zonder gedetailleerde notulen, geen formele afrekening. De wanbetaler leerde dat er niets gebeurde.

Het keerpunt: een ordelijk proces

1. Een exacte afrekening van de schuld, bijdrage voor bijdrage, vastgesteld op de vergadering met uitdrukkelijke machtiging aan de voorzitter om te procederen. In de notulen, met de specificatie als bijlage.
2. Een aangetekende brief met de afrekening en een termijn van vijftien dagen, met uitdrukkelijke vermelding van de incassoprocedure en de kosten.
3. Stilte. De incassoprocedure ingediend (zonder advocaat: de Spaanse appartementswet maakt dat voor VvE-schulden eenvoudig met het gewaarmerkte besluit).

De afloop

Na de gerechtelijke aanmaning betaalde de schuldenaar binnen twintig dagen: de volledige schuld plus de proceskosten. Er kwam geen zitting aan te pas. De vrijwel universele ervaring met deze procedure: de meesten betalen zodra de aanmaning van de rechtbank binnenkomt — dezelfde persoon die drie jaar brieven negeerde.

De lessen

• Oneindig geduld is geen goedheid: het is de wanbetaler financieren met het geld van wie wél betaalt.
• Zonder registratie (opgelegde bijdragen, geboekte achterstanden, gedateerde berichten) is er geen zaak: het ordelijke papierwerk ÍS de procedure.
• Het geschorste stemrecht van de wanbetaler (zolang hij achterliep) is op twee vergaderingen toegepast — rechtmatig en leerzaam.
• En de onderlinge verhoudingen: die werden, verrassend genoeg, beter. De onduidelijkheid vergiftigde meer dan de procedure.