Transparencia: o antídoto de todas as broncas de comunidade

Se houbese que elixir UNHA política para transformar unha comunidade conflitiva, sería esta: que todo se poida ver.

A mecánica da desconfianza

A opacidade non xera corrupción (case nunca a hai): xera sospeita, que é igual de tóxica. O veciño que non ve as contas enche o baleiro con imaxinación — e a imaxinación veciñal é barroca: «algo levará», «iso non custou tanto», «vai saber que fai cos cartos».

O que cambia cando todo está á vista

• Os impagos baixan: pagar é máis automático cando ves que todos pagan e a onde vai.
• As xuntas acúrtanse: a metade de cada xunta longa é xente pedindo información que debería ter tido antes.
• O cargo desdramatízase: presidir con testemuñas é máis doado ca presidir baixo sospeita. E aparecen relevos: ninguén teme herdar caixas negras.
• As decisións melloran: discútese sobre datos, non sobre relatos.

Transparencia práctica (non teatral)

Non é repartir 200 fotocopias: é que calquera propietario poida consultar cando queira — contas ao día, actas, gastos coa súa factura, estado da súa cota e das derramas. Autoservizo, non interrogatorio.

O único «custo»

Esixe orde real (non se pode amosar o que non existe) e aceptar preguntas. Pero as preguntas con datos diante son curtas; as preguntas sen datos son asembleas eternas. A transparencia non é unha virtude moral: é a ferramenta de xestión máis rendible que existe.