Terug naar school: de kinderen zijn weer in het portiek

September brengt de kinderen 's middags terug naar de gemeenschappelijke ruimten, en met hen de klassieker: wie vindt dat een binnenplaats om te spelen is en wie vindt dat die om doorheen te lopen is.

Voor je verbiedt, kijk wat er is

Veel VvE's lossen dit op met een bordje "verboden te spelen op de binnenplaats" en klaar. Dat werkt matig: het wordt genegeerd, het verpest de sfeer, en het zegt gezinnen dat ze overbodig zijn in hun eigen gebouw.

Wat meestal beter werkt is afspreken waar wel en wanneer wel. Een binnenplaats met afgesproken tijden — tot acht uur bijvoorbeeld — geeft veel minder wrijving dan een volledig verbod, en wordt beter nageleefd omdat er iets tegenover staat.

Wat wél afgebakend hoort

• Garagehellingen en rijroutes: hier is geen ruimte. Dit is een veiligheidskwestie, geen leefkwestie, en het helpt het zo uit te leggen.
• Automatische deuren en de lift: daarmee spelen is geen kattenkwaad, het is dure schade en een risico.
• Geluid tijdens rusturen, met dezelfde maatstaf die voor volwassenen geldt.

Het ongemakkelijke deel: aansprakelijkheid

Raakt een kind gewond in een gemeenschappelijke ruimte, dan kan de VvE erbij betrokken raken als het onderdeel in slechte staat was. Daarom is september een goed moment om leuningen, hekken met te ruime spijlafstand, losse putdeksels of beschadigd meubilair na te lopen. Het toezicht op elk kind is aan het gezin, maar het onderhoud van het gebouw is aan de VvE.

Het detail dat ruzie bespaart

Afspraken hierover kun je het best in de vergadering maken, met de gezinnen erbij en het gesprek gevoerd. Een afspraak van iedereen wordt nageleefd; een bordje dat iemand op een middag ophing niet. En het komt in de notulen, wat voorkomt dat de discussie elke september herleeft.