O edificio que leva anos sen presidente: como se reactiva unha comunidade

Máis común do que parece: comunidades formalmente existentes pero durmidas — sen presidente vixente, sen xuntas, cota conxelada ou inexistente.

Os riscos da comunidade durmida

Ninguén pode asinar, contratar nin reclamar; o seguro pode estar caducado; e cando chega o inevitable (ITE, avaría estrutural, requirimento municipal) non hai estrutura para responder — con responsabilidades que acaban salpicando a todos os propietarios.

Como se esperta

1. Calquera propietario pode convocar: a lei permite aos promotores da xunta (o 25% de cotas, ou na práctica calquera veciño se non hai presidente que convoque) citar a todos con orde do día clara: nomeamento de cargos e reactivación.
2. Xunta de reactivación: nomeamento de presidente (acta formal), estado de situación (conta, seguro, débedas, urxencias) e cota mínima para arrancar.
3. Trámites en cadea: acta → banco (ou conta nova), CIF (recuperar ou reexpedir), seguro inmediato, e libro de actas dilixenciado.

Se ninguén quere o cargo

O clásico das comunidades durmidas. Opcións: rotación anual pactada co traballo mínimo ben organizado, compensación de cota a quen o asuma, ou administración externa temporal mentres se ordena. E lembrar o marco: o cargo é obrigatorio e o xuíz pode nomear — pero a ese extremo non hai que chegar.

A mensaxe esperanzadora

Reactivar unha comunidade durmida son unhas semanas de trámites — e as que o fan adoitan funcionar mellor ca nunca, porque arrancan de cero con sistema, sen vicios herdados.