Morosos: o procedemento real, paso a paso

É o problema que máis desgasta a un presidente, e no que máis se improvisa. O procedemento existe e funciona, pero hai que seguilo en orde.

Paso 1: que a débeda estea ben documentada

Antes de nada, a contabilidade ten que estar impecable: que debe, de que período, e que recibos se lle pasaron. Unha reclamación coas contas frouxas cae soa.

Paso 2: o aviso por escrito

Antes de calquera cousa formal, unha comunicación escrita: canto debe, de que, e un prazo. Moitos casos resólvense aquí, sobre todo se é un descoido ou un problema puntual. Gardade copia e xustificante de envío.

Paso 3: acordo da xunta

Para reclamar xudicialmente fai falta que a xunta aprobe a liquidación da débeda e autorice a reclamación. Ese acordo notifícaselle ao debedor. É o paso que máis se salta e sen o cal non se pode seguir.

Paso 4: o procedemento monitorio

É a vía específica para débedas de comunidade e está pensada para ser accesible: relativamente rápida e, en contías moderadas, sen necesidade obrigatoria de avogado e procurador. Se o debedor non se opón, convértese en título para executar.

O que si funciona ademais

• Publicar a lista de morosos no taboleiro da comunidade está contemplado pola lei con requisitos concretos (cando non se puido notificar doutro xeito). Non é unha humillación pública improvisada: ten o seu procedemento.
• A privación do voto: quen non está ao corrente de pagamento pode quedar sen dereito de voto na xunta, se non impugnou ou consignou a débeda.

O que non funciona

Cortarlle a auga, a luz ou o uso do ascensor ou a piscina. Aínda que pareza xusto e aínda que se vote en xunta, son vías de feito e colocan a comunidade na posición equivocada. Pérdese o caso e págase.

E o máis importante

Non deixalo correr. As débedas de comunidade prescriben, e un impagamento que se arrastra tres anos sen ningún acto formal é moito máis difícil de recuperar ca un atendido aos dous meses. A incomodidade de reclamar cedo é sempre menor ca a de reclamar tarde.